در سال‌های اخیر، مفهوم حراست در سازمان‌های ایرانی از یک واحد سنتیِ نگهبانی و کنترل تردد، به یک حوزه‌ی مدیریتی چندلایه و داده‌محور تبدیل شده است. دیگر کافی نیست که یک سازمان صرفاً چند نگهبان در ورودی‌ها مستقر کند؛ مدیران حراست، مدیران HSE و مدیران تأسیسات امروز باید بتوانند به این پرسش‌ها پاسخ قطعی بدهند: آیا گشت‌های شبانه واقعاً و به‌طور کامل انجام شده‌اند؟ آیا در نقطه‌ی حساس ساختمان، در ساعت مشخص، بازرسی صورت گرفته است؟ اگر حادثه‌ای رخ دهد، چه کسی، در چه زمانی، مسئولیت پاسخ‌گویی داشته است؟
پاسخ به این پرسش‌ها با ابزارهای سنتی—دفترچه‌ی کاغذی، ساعت چاپ حضور و غیاب، یا گزارش شفاهی نگهبان—عملاً غیرممکن یا بسیار پرخطا است. به همین دلیل، سازمان‌های صنعتی، دولتی، درمانی و آموزشی به‌سرعت به سمت سیستم‌های مدیریت حراست دیجیتال حرکت کرده‌اند؛ سامانه‌هایی که گشت، نظارت، مدیریت حادثه و اتوماسیون فرآیندهای انتظامی را در یک بستر یکپارچه گرد هم می‌آورند.